«Μια νέα μελέτη δείχνει ότι ένα σημαντικό ποσοστό των βουλευτών στο επόμενο Κοινοβούλιο θα έχουν προέλθει μόνο από την πολιτική με ελάχιστη εμπειρία σε οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα. [...] Ο κομματικός ακτιβισμός γίνεται όλο και λιγότερο μια δευτερεύουσα δραστηριότητα των πιθανών υποψηφίων και όλο και περισσότερο η κύρια πηγή εμπειρίας και επαγγελματικής τους απασχόλησης.
Φαίνεται ότι το να γίνεις βουλευτής εξελίσσεται σε μια ξεχωριστή καριέρα με συγκεκριμένη διαδρομή [...] Κάποιοι μπορεί να πουν ότι αυτό δεν πειράζει, ότι ο επαγγελματισμός είναι μια γενική τάση στον σύγχρονο κόσμο [...]
Αυτό που σίγουρα πειράζει, ωστόσο, είναι ότι εκείνοι που έχουν μάτια μόνο για το Γουέστμινστερ μπορεί να ξεχάσουν ότι εκλέγονται για να εκπροσωπούν εμάς, και όχι να προωθούν τα δικά τους συμφέροντα». (φύλλο της 31ης Αυγούστου 2009 του βρετανικού «Ιndependent»)
Σε σχετικό άρθρο με τίτλο «Κατάληψη της Βουλής από επαγγελματίες πολιτικούς» γίνεται λόγος για υποψηφίους -πάνω από το 25% των 782 επίδοξων εθνοσωτήρων- που από τα πανεπιστημιακά θρανία μεταπήδησαν στο κόμμα και στοιχίζονται στην ουρά για το Γουέστμινστερ.
Σιγά την είδηση, για το κλειστό και αυτοτροφοδοτούμενο κύκλωμα στελεχών, θα πείτε. Συμμερίζομαι την αίσθησή σας για την εικόνα μιας αυτο-διαιωνιζόμενης ελίτ, που διαγκωνίζεται για τη νομή της εξουσίας και τα λάφυρα που συνεπάγεται η κατοχή της.
Αλλά, δεν θεωρώ ότι για την ευτέλεια του δημόσιου βίου ευθύνεται μόνο η κομματική καταγωγή και η νόσος του επαγγελματισμού. Από την εποχή του Αριστοφάνη, η πολιτική ασκούσε έλξη σε μια ορισμένη κατηγορία ανθρώπων -«αγράμματων και αχρείων» (Ιππής)- και λίγοι, κατά τον Max Weber, ζουν για την πολιτική, οι πολλοί ζουν απ' αυτήν.
Αν αφήσουμε, όμως, τα υψηλά για «πεδίο κοινωνικής προσφοράς», τι μένει; Το επάγγελμα με όσα συνεπάγεται. Τη σοβαρή προσέγγιση, τις σοβαρές και μετρημένες προσπάθειες διαχείρισης, την αίσθηση του μέτρου στα λόγια και τον πληθωρισμό έργων, τη συνέπεια.
Για την απαξίωση της πολιτικής δεν ευθύνονται μόνο οι επαγγελματίες ανεπάγγελτοι, οι ειδικοί του τίποτα, αλλά και οι κακοί επαγγελματίες.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΖΩΡΤΖΙΝΑΚΗ
Wednesday, September 2, 2009
Wednesday, August 5, 2009
Αναδημοσίευση από Ελευθεροτυπία; Υπέρβαση, «μήπως δει το φως του ήλιου κι αυτή η πολιτεία»
Ιδού ένα άρθρο που επιτομίζει την παρούσα κατάσταση της Ελλάδας με πολύ απλό, τεκμηριωμένο και καίριο λόγο:
Του ΣΩΤΗΡΗ Ν. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*
Η διαχρονική αποδόμηση της εθνικής μας οντότητας διαπιστώνεται πλέον από παντού. Η παρακμάζουσα και δημογραφικά φθίνουσα Ελλάδα είναι τελευταία σε όλους, μα σε όλους τους τομείς μεταξύ των αναπτυγμένων χωρών και όχι μόνο:
* Σε πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Bertelsmann Stiftung, που εξετάζει τις «ανάγκες διοικητικών μεταρρυθμίσεων» σε 6 τομείς της εφαρμοσμένης κρατικής πολιτικής μεταξύ 30 χωρών του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα κατέλαβε την 28η θέση, μπροστά από το 29ο Μεξικό και την τελευταία 30ή Τουρκία - και πίσω από την Πορτογαλία (20ή), την Ισπανία (21η) και την Ιταλία (26η). Αξιολογήθηκε δε τελευταία μεταξύ των 30 χωρών στους τομείς κοινωνικής πολιτικής και βιώσιμης ανάπτυξης!!(1)
* Στους φετινούς δείκτες επιχειρηματικότητας της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Ελλάδα (της οποίας το οικονομικό κέντρο, η Αθήνα, έχει ανακηρυχθεί η 3η πιο βρώμικη πόλη της Ευρώπης!!) έχει μακράν την ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ θέση στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ως η πιο εχθρική χώρα για την άσκηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Σε σύνολο 181 κρατών καταλαμβάνει την 96η θέση (!!) ακολουθούμενη από χώρες όπως Παπούα-Ν. Γουινέα, Δομινικανή Δημοκρατία, Υεμένη, Λίβανος, κ.λπ., ενώ στη «διευκόλυνση έναρξης επιχειρήσεων» βρίσκεται στην 133η θέση και στην «προστασία των επενδυτών» στην 150ή!!(2)
* Στο «βαρόμετρο διαφάνειας» η χώρα μας εξακολουθεί να κατέχει το ευρωπαϊκό ρεκόρ διαφθοράς και στην παγκόσμια κατάταξη μοιράζεται την 56η θέση μαζί με τις χώρες: Ομάν, Ιορδανία, Μαυρίκιος, Ναμίμπια, Σαμόα και Σεϊχέλες!!(3)
Σε ένα σχόλιο που όμως συμπληρώνει την εικόνα κατάρρευσης, ο Σταμάτης Κριμιζής, επί 13 χρόνια διευθυντής προγραμμάτων της NASA και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, σε συνέντευξή του συμβουλεύει τα νέα παιδιά να φύγουν στο εξωτερικό (!!) «διότι οι αξίες που κυριαρχούν στην Ελλάδα δεν είναι αυτές που θα τους επιτρέψουν να προοδεύσουν. Το παιδί σ' αυτή τη χώρα περιμένει να πάρει ένα χαρτί, όχι για να μάθει, αλλά για να διοριστεί με τη βοήθεια κάποιου συγγενή στο Δημόσιο... Αυτό είναι ένα αδιέξοδο».(4)
Σε αυτή λοιπόν την πανθομολογούμενη κατάρρευση κύριο λόγο έπαιξε η διαχρονική εξαχρείωση των πολιτικών κόμματων που ΠΟΤΕ δεν συναίνεσαν ούτε συνεργάστηκαν σ' οτιδήποτε προτάθηκε για τη λύση προβλημάτων όπως Παιδεία, Υγεία, Ασφαλιστικό, Περιβάλλον, Ερευνα, Τεχνολογία, και των οποίων η κάκιστη -και με την ανοχή μας- πολιτική διαχείριση έχει καταστρέψει την Ελλάδα.
Η πατρίδα μας, διάγουσα ακόμα δυστυχώς τη «μετα-οθωμανική» της περίοδο (πατριδοκαπηλία, θρησκοληψία, οικογενειοκρατία, παραγοντισμός, ρουσφέτι, μπαξίσι, κ.λπ.), σαρώνεται από μια κουλτούρα εθνικής διαφθοράς. Εξακολουθεί να καθοδηγείται από πολιτικούς-«κοπάδια σε μαντριά», οι οποίοι, με τον δίγλωσσο λαϊκισμό που τους διακρίνει, έχουν εκμαυλίσει τα πάντα κι έχουν κυνικά ξεπουλήσει κάθε αρχή προκειμένου ν' αποφευχθεί το «πολιτικό κόστος» προς όφελος του «εκλογικού κέρδους». Από πολιτικούς-φαυλοκράτες που αλληθωρίζοντας απορρίπτουν την από όλους πλέον ζητούμενη εθνική συνεργασία προκειμένου ν' αντιμετωπιστεί η οξύτατη οικονομική κρίση και η εν γένει παρακμιακή σήψη της χώρας. Της οποίας οδυνηρό παράγωγο είναι και η στροφή των χωρίς οράματα νέων, ελλείψει μέλλοντος, σε βίαιες αντιδράσεις, όπου κυριαρχούν οι καταστροφές σε ό,τι εκπροσωπεί το «κράτος», την «πλουτοκρατία» ή τα «καταναλωτικά αγαθά» που δεν μπορούν αυτοί να αποκτήσουν· στη θνησιγενή δημογραφικά χώρα μας η μόνη επιλογή τους για το μέλλον είναι κάτι μεταξύ part time εργασίας, ανεργίας και νεο-μετανάστευσης.
Οι δε αλαζόνες αλλά και θρασύδειλοι «μισθοφόροι» της εκλογολαγνείας και οι μικρόνοες αρχηγίσκοι του δικομματισμού, σαν άλλοι «ήρωες» της σύγχρονης εθνικής μας «τραγωδίας» διαπράττουν την «ύβρη»: βαυκαλίζονται ότι ο καθένας από μόνος του, επιτυγχάνοντας την «αυτοδυναμία», μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από το αδιέξοδο!!
Τι άλλο «καταστροφικό» πρέπει να συμβεί προκειμένου να καταλάβουμε ότι υπερθεματίζοντας στην οικογενειοκρατία συντρέχουμε τα μέγιστα στην πολιτειακή, οικονομική και πολιτιστική κατάρρευση της χώρας; Διότι είμαστε εμείς που εκλέγουμε με ψήφο τους καθοδηγητές μας. Εμείς, τα παιδιά μας, τ' αδέλφια και οι φίλοι μας, αποτελούμε τις κοινότητες των διορισμένων με ρουσφέτι δημόσιων υπαλλήλων, των γιατρών και των μηχανικών στις πολεοδομίες που απαιτούν το «φακελάκι»· είμαστε δηλαδή αυτοί που σαν «καλοί νοικοκυραίοι» εκτρέφουμε τα επακόλουθα συμπτώματα της ευρύτερης κοινωνικής βίας και της «αποκλίνουσας συμπεριφοράς» της νεολαίας.
Από ποιους επιτέλους περιμένουμε ν' αποκαθηλωθούν τα λατρευτικά μας ξόανα, «μήπως και δει το φως του ήλιου κι αυτή η πολιτεία»;(5) Ας μην κοροϊδευόμαστε. Εάν δεν κάνουμε την προσωπική μας υπέρβαση ενάντια στον γενικευμένο εξαχρειωμένο παλαιοκομματισμό, τότε αξίζουμε την πατρίδα που έχουμε. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
* Αρχιτέκτονας
1. Sustainable Governance Indicators, 2009
2. Doing Business 2008 - Greece
3. Global corruption report 2008
4. Συνέντευξη στον Γιάννη Τριανταφύλλου, «Ελευθεροτυπία», 7/5/2009
5. Φράση της «Πολιτείας» του Πλάτωνος - από τίτλο άρθρου ιδίου, «Ελευθεροτυπία», 1/8/2007
Παραπομπές σε Links
1. Sustainable Governance Indicators, 2009 - ΟΛΑ Σ' ΕΝΑΝ ΠΙΝΑΚΑ - Status Index: http://www.sgi-network.org/index.php?page=index&index=status
2. Doing Business 2008 - Greece: http://www.doing business.org/Documents/CountryProfiles/GRC.pdf
3. Global corruption report 2008: http://www.tra nsparency.org/content/download/32783/502157
4. «Η αναξιοκρατία μάς δένει τα χέρια» - Συνέντευξη του Σταμ. Κριμιζή στον Γιάννη Τριανταφύλλου, «Ελευθεροτυπία», 7/5/2009 -http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=41855
5. Φράση της «Πολιτείας» του Πλάτωνος - από τίτλο άρθρου ιδίου, «Ελευθεροτυπία», 1/8/2007 http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=01.08.2007,id=68964584
sotipap@ath.forthnet.gr
Του ΣΩΤΗΡΗ Ν. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*
Η διαχρονική αποδόμηση της εθνικής μας οντότητας διαπιστώνεται πλέον από παντού. Η παρακμάζουσα και δημογραφικά φθίνουσα Ελλάδα είναι τελευταία σε όλους, μα σε όλους τους τομείς μεταξύ των αναπτυγμένων χωρών και όχι μόνο:
* Σε πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Bertelsmann Stiftung, που εξετάζει τις «ανάγκες διοικητικών μεταρρυθμίσεων» σε 6 τομείς της εφαρμοσμένης κρατικής πολιτικής μεταξύ 30 χωρών του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα κατέλαβε την 28η θέση, μπροστά από το 29ο Μεξικό και την τελευταία 30ή Τουρκία - και πίσω από την Πορτογαλία (20ή), την Ισπανία (21η) και την Ιταλία (26η). Αξιολογήθηκε δε τελευταία μεταξύ των 30 χωρών στους τομείς κοινωνικής πολιτικής και βιώσιμης ανάπτυξης!!(1)
* Στους φετινούς δείκτες επιχειρηματικότητας της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Ελλάδα (της οποίας το οικονομικό κέντρο, η Αθήνα, έχει ανακηρυχθεί η 3η πιο βρώμικη πόλη της Ευρώπης!!) έχει μακράν την ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ θέση στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ως η πιο εχθρική χώρα για την άσκηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Σε σύνολο 181 κρατών καταλαμβάνει την 96η θέση (!!) ακολουθούμενη από χώρες όπως Παπούα-Ν. Γουινέα, Δομινικανή Δημοκρατία, Υεμένη, Λίβανος, κ.λπ., ενώ στη «διευκόλυνση έναρξης επιχειρήσεων» βρίσκεται στην 133η θέση και στην «προστασία των επενδυτών» στην 150ή!!(2)
* Στο «βαρόμετρο διαφάνειας» η χώρα μας εξακολουθεί να κατέχει το ευρωπαϊκό ρεκόρ διαφθοράς και στην παγκόσμια κατάταξη μοιράζεται την 56η θέση μαζί με τις χώρες: Ομάν, Ιορδανία, Μαυρίκιος, Ναμίμπια, Σαμόα και Σεϊχέλες!!(3)
Σε ένα σχόλιο που όμως συμπληρώνει την εικόνα κατάρρευσης, ο Σταμάτης Κριμιζής, επί 13 χρόνια διευθυντής προγραμμάτων της NASA και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, σε συνέντευξή του συμβουλεύει τα νέα παιδιά να φύγουν στο εξωτερικό (!!) «διότι οι αξίες που κυριαρχούν στην Ελλάδα δεν είναι αυτές που θα τους επιτρέψουν να προοδεύσουν. Το παιδί σ' αυτή τη χώρα περιμένει να πάρει ένα χαρτί, όχι για να μάθει, αλλά για να διοριστεί με τη βοήθεια κάποιου συγγενή στο Δημόσιο... Αυτό είναι ένα αδιέξοδο».(4)
Σε αυτή λοιπόν την πανθομολογούμενη κατάρρευση κύριο λόγο έπαιξε η διαχρονική εξαχρείωση των πολιτικών κόμματων που ΠΟΤΕ δεν συναίνεσαν ούτε συνεργάστηκαν σ' οτιδήποτε προτάθηκε για τη λύση προβλημάτων όπως Παιδεία, Υγεία, Ασφαλιστικό, Περιβάλλον, Ερευνα, Τεχνολογία, και των οποίων η κάκιστη -και με την ανοχή μας- πολιτική διαχείριση έχει καταστρέψει την Ελλάδα.
Η πατρίδα μας, διάγουσα ακόμα δυστυχώς τη «μετα-οθωμανική» της περίοδο (πατριδοκαπηλία, θρησκοληψία, οικογενειοκρατία, παραγοντισμός, ρουσφέτι, μπαξίσι, κ.λπ.), σαρώνεται από μια κουλτούρα εθνικής διαφθοράς. Εξακολουθεί να καθοδηγείται από πολιτικούς-«κοπάδια σε μαντριά», οι οποίοι, με τον δίγλωσσο λαϊκισμό που τους διακρίνει, έχουν εκμαυλίσει τα πάντα κι έχουν κυνικά ξεπουλήσει κάθε αρχή προκειμένου ν' αποφευχθεί το «πολιτικό κόστος» προς όφελος του «εκλογικού κέρδους». Από πολιτικούς-φαυλοκράτες που αλληθωρίζοντας απορρίπτουν την από όλους πλέον ζητούμενη εθνική συνεργασία προκειμένου ν' αντιμετωπιστεί η οξύτατη οικονομική κρίση και η εν γένει παρακμιακή σήψη της χώρας. Της οποίας οδυνηρό παράγωγο είναι και η στροφή των χωρίς οράματα νέων, ελλείψει μέλλοντος, σε βίαιες αντιδράσεις, όπου κυριαρχούν οι καταστροφές σε ό,τι εκπροσωπεί το «κράτος», την «πλουτοκρατία» ή τα «καταναλωτικά αγαθά» που δεν μπορούν αυτοί να αποκτήσουν· στη θνησιγενή δημογραφικά χώρα μας η μόνη επιλογή τους για το μέλλον είναι κάτι μεταξύ part time εργασίας, ανεργίας και νεο-μετανάστευσης.
Οι δε αλαζόνες αλλά και θρασύδειλοι «μισθοφόροι» της εκλογολαγνείας και οι μικρόνοες αρχηγίσκοι του δικομματισμού, σαν άλλοι «ήρωες» της σύγχρονης εθνικής μας «τραγωδίας» διαπράττουν την «ύβρη»: βαυκαλίζονται ότι ο καθένας από μόνος του, επιτυγχάνοντας την «αυτοδυναμία», μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από το αδιέξοδο!!
Τι άλλο «καταστροφικό» πρέπει να συμβεί προκειμένου να καταλάβουμε ότι υπερθεματίζοντας στην οικογενειοκρατία συντρέχουμε τα μέγιστα στην πολιτειακή, οικονομική και πολιτιστική κατάρρευση της χώρας; Διότι είμαστε εμείς που εκλέγουμε με ψήφο τους καθοδηγητές μας. Εμείς, τα παιδιά μας, τ' αδέλφια και οι φίλοι μας, αποτελούμε τις κοινότητες των διορισμένων με ρουσφέτι δημόσιων υπαλλήλων, των γιατρών και των μηχανικών στις πολεοδομίες που απαιτούν το «φακελάκι»· είμαστε δηλαδή αυτοί που σαν «καλοί νοικοκυραίοι» εκτρέφουμε τα επακόλουθα συμπτώματα της ευρύτερης κοινωνικής βίας και της «αποκλίνουσας συμπεριφοράς» της νεολαίας.
Από ποιους επιτέλους περιμένουμε ν' αποκαθηλωθούν τα λατρευτικά μας ξόανα, «μήπως και δει το φως του ήλιου κι αυτή η πολιτεία»;(5) Ας μην κοροϊδευόμαστε. Εάν δεν κάνουμε την προσωπική μας υπέρβαση ενάντια στον γενικευμένο εξαχρειωμένο παλαιοκομματισμό, τότε αξίζουμε την πατρίδα που έχουμε. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
* Αρχιτέκτονας
1. Sustainable Governance Indicators, 2009
2. Doing Business 2008 - Greece
3. Global corruption report 2008
4. Συνέντευξη στον Γιάννη Τριανταφύλλου, «Ελευθεροτυπία», 7/5/2009
5. Φράση της «Πολιτείας» του Πλάτωνος - από τίτλο άρθρου ιδίου, «Ελευθεροτυπία», 1/8/2007
Παραπομπές σε Links
1. Sustainable Governance Indicators, 2009 - ΟΛΑ Σ' ΕΝΑΝ ΠΙΝΑΚΑ - Status Index: http://www.sgi-network.org/index.php?page=index&index=status
2. Doing Business 2008 - Greece: http://www.doing business.org/Documents/CountryProfiles/GRC.pdf
3. Global corruption report 2008: http://www.tra nsparency.org/content/download/32783/502157
4. «Η αναξιοκρατία μάς δένει τα χέρια» - Συνέντευξη του Σταμ. Κριμιζή στον Γιάννη Τριανταφύλλου, «Ελευθεροτυπία», 7/5/2009 -http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=41855
5. Φράση της «Πολιτείας» του Πλάτωνος - από τίτλο άρθρου ιδίου, «Ελευθεροτυπία», 1/8/2007 http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=01.08.2007,id=68964584
sotipap@ath.forthnet.gr
Thursday, April 30, 2009
Θείτσα, να δώσω λίγο καλουμπίτσα ακόμα;
Σύνθετα τα συναισθήματα πάλι αυτό το βράδυ. Όχι τίποτα ακραίες εναλλαγές τύπου αρχαίου δράματος αλλά να, όλο και κάτι θα σου χτυπήσει τη πόρτα για να διεκδικήσει τη προσοχή σου.Αυτό που μ'απασχολεί τελευταίως είναι τα αισθήματα μου για μια... κοπέλα (όχι, δε θα κάνω τη διαφορά δης ταημ).
Το περίεργο της υποθέσεως είναι ότι με τις πολιτικές μου σκέψεις ασχολούμαι κατά κόρον εσχάτως, τι δουλειά έχει "αυτή" στη παρέα μου; Μ'ενα μειδίαμα, ω συ γαλήνιε αναγνώστα, θα ανατείνεις ότι τι κάνει νιαου νιαου στα κεραμύδια. Μα εγώ θα βροντήξω το χέρι μου στο τραπέζι και θα ανταπαντήσω σθεναρά: " Όχι, αυτό δε παίζει!!"
Ναι μεν έχουμε προιστορία με αλλοπρόσαλους χαρακτήρες, εδώ τώρα κινδυνεύουμε να κάνουμε ρεκόρ. Με το κοριτσι αυτό υπάρχει επικοινωνία επιπέδου τσίου, επαφή αούα και διάλογος τσιουάουα. Να σου όμως ο δικός σου, παρόλα αυτά, όλο να κάνει σκέψεις ρομαντικής τεχνοτροπίας και φιλόδοξα πρότζεκτ σφιχταγκαλίσματος μετά λέξεων γλυκών όπως αρμόζει σε κάθε ζεν πρεμιέ που σέβεται το στάτους κβό της φρεσκό-καταχτημένης περιόχης του...
Και όλα αυτά, σκέψεις, όνειρα σχεδόν που κάθε φορά λέω πως τουλάχιστον θα διεκδικήσω να τα εκφράσω στην υπόλογη της όλης κατάστασης και κάθε φορά όλο και μια αρνητική ενισχύση (που μαθαίναμε και στη Ψυχολογία) εμφανίζεται και τότε λέω:
"Μαζέψου μαλάκα, θα ξεφτυλιστείς!"
Και να συνεχίζω εγώ το χαβά μου, να πετώ στους αιθέρες το χαρταετό μου, να αμολάω καλουμπίτσα και στη συνέχεια, γρήγορα να προσπαθώ να τη μαζεύω για να μή πέσει και με πλακώσει κιόλας. Εχει φτάσει βλέπετε σε μέγα υψος μέχρι τώρα ο συγκεκριμένος, μιας και μιλάμε για κανα 2-3 χρονάκια που ο καψερός ρωτώ και γι'αλλες περιπτώσεις τα στοιχεία του συμπαντος να λάβω απαντήσεις (έχουμε διαβάσει και Κοέλο ρε παιδί μου) και ή δε σκαμπάζω γρί από συμπαντοερμηνευτική ή το σύμπαν , φύσει ευγενές γάρ, κρατά άκρα σιωπή για να μή με κακοκαρδίσει.
Γκίνια ρε γαμώτο και εγώ, που πάω και πέφτω. Δε γίνεται να μ'αρέσουν κορίτσια που να τους αρέσω επίσης; Α, και όχι απλά να τους αρέσω αλλά και να το δείχνουν κιόλας, γιατί αν είναι να ανοιχτώ εγώ, όπως καταλάβατε, χαιρετίσματα στις φασκομηλιές. Πολλά ζητώ; Όχι, και είμαι πεπεισμένος επ'αυτού. Τόσους και τόσους βλέπω γύρω μου που και ντροπαλοί είναι και δε ξέρουν συχνά να ανοίξουν το στόμα τους, εγώ θα φάω τη πατάτα; Και επιτέλους αυτός ο γυναικείος πληθυσμός, ο μανιασμάνος για φλέρτ, ο απεγνωσμένος για αρσενικά αρώματα και περιπέτεια, που στα κομμάτια είναι κρυμμένος; Μάλλον μου φαίνεται πως και εκεί θα ισχύουν οι κλασσικές ελληνικές παθογένειες: κάποια κλίκα εκ των έσω προωθεί "τους δικούς" της και τους υπόλοιπους μας έχουν στην απέξω. Ρε που θα πάει, κάποια στιγμή το δίκαιο θα θριαμβεύσει κι εκεί και τότε τα καλά μπακούρια θα βρούμε τη θέση που μας αξίζει. Κυριε ελέησον, αμην.
Επειδή όμως αυτός ο καιρός γαρ μη εγγύς, βύρα τις άγκυρες και όρτσα τον αετό σου καπετάνιο! Και μη στεναχωριέσαι, υπάρχουν... και χειρότερα (που λένε στάνταρ και οι θειάδες στο άκουσμα άσχημων νέων)
Ιδού λοιπόν και το κοινωνικό μας μήνυμα: ακούτε τις θειάδες, κάνει, ψυχολογικά, καλό!
Το περίεργο της υποθέσεως είναι ότι με τις πολιτικές μου σκέψεις ασχολούμαι κατά κόρον εσχάτως, τι δουλειά έχει "αυτή" στη παρέα μου; Μ'ενα μειδίαμα, ω συ γαλήνιε αναγνώστα, θα ανατείνεις ότι τι κάνει νιαου νιαου στα κεραμύδια. Μα εγώ θα βροντήξω το χέρι μου στο τραπέζι και θα ανταπαντήσω σθεναρά: " Όχι, αυτό δε παίζει!!"
Ναι μεν έχουμε προιστορία με αλλοπρόσαλους χαρακτήρες, εδώ τώρα κινδυνεύουμε να κάνουμε ρεκόρ. Με το κοριτσι αυτό υπάρχει επικοινωνία επιπέδου τσίου, επαφή αούα και διάλογος τσιουάουα. Να σου όμως ο δικός σου, παρόλα αυτά, όλο να κάνει σκέψεις ρομαντικής τεχνοτροπίας και φιλόδοξα πρότζεκτ σφιχταγκαλίσματος μετά λέξεων γλυκών όπως αρμόζει σε κάθε ζεν πρεμιέ που σέβεται το στάτους κβό της φρεσκό-καταχτημένης περιόχης του...
Και όλα αυτά, σκέψεις, όνειρα σχεδόν που κάθε φορά λέω πως τουλάχιστον θα διεκδικήσω να τα εκφράσω στην υπόλογη της όλης κατάστασης και κάθε φορά όλο και μια αρνητική ενισχύση (που μαθαίναμε και στη Ψυχολογία) εμφανίζεται και τότε λέω:
"Μαζέψου μαλάκα, θα ξεφτυλιστείς!"
Και να συνεχίζω εγώ το χαβά μου, να πετώ στους αιθέρες το χαρταετό μου, να αμολάω καλουμπίτσα και στη συνέχεια, γρήγορα να προσπαθώ να τη μαζεύω για να μή πέσει και με πλακώσει κιόλας. Εχει φτάσει βλέπετε σε μέγα υψος μέχρι τώρα ο συγκεκριμένος, μιας και μιλάμε για κανα 2-3 χρονάκια που ο καψερός ρωτώ και γι'αλλες περιπτώσεις τα στοιχεία του συμπαντος να λάβω απαντήσεις (έχουμε διαβάσει και Κοέλο ρε παιδί μου) και ή δε σκαμπάζω γρί από συμπαντοερμηνευτική ή το σύμπαν , φύσει ευγενές γάρ, κρατά άκρα σιωπή για να μή με κακοκαρδίσει.
Γκίνια ρε γαμώτο και εγώ, που πάω και πέφτω. Δε γίνεται να μ'αρέσουν κορίτσια που να τους αρέσω επίσης; Α, και όχι απλά να τους αρέσω αλλά και να το δείχνουν κιόλας, γιατί αν είναι να ανοιχτώ εγώ, όπως καταλάβατε, χαιρετίσματα στις φασκομηλιές. Πολλά ζητώ; Όχι, και είμαι πεπεισμένος επ'αυτού. Τόσους και τόσους βλέπω γύρω μου που και ντροπαλοί είναι και δε ξέρουν συχνά να ανοίξουν το στόμα τους, εγώ θα φάω τη πατάτα; Και επιτέλους αυτός ο γυναικείος πληθυσμός, ο μανιασμάνος για φλέρτ, ο απεγνωσμένος για αρσενικά αρώματα και περιπέτεια, που στα κομμάτια είναι κρυμμένος; Μάλλον μου φαίνεται πως και εκεί θα ισχύουν οι κλασσικές ελληνικές παθογένειες: κάποια κλίκα εκ των έσω προωθεί "τους δικούς" της και τους υπόλοιπους μας έχουν στην απέξω. Ρε που θα πάει, κάποια στιγμή το δίκαιο θα θριαμβεύσει κι εκεί και τότε τα καλά μπακούρια θα βρούμε τη θέση που μας αξίζει. Κυριε ελέησον, αμην.
Επειδή όμως αυτός ο καιρός γαρ μη εγγύς, βύρα τις άγκυρες και όρτσα τον αετό σου καπετάνιο! Και μη στεναχωριέσαι, υπάρχουν... και χειρότερα (που λένε στάνταρ και οι θειάδες στο άκουσμα άσχημων νέων)
Ιδού λοιπόν και το κοινωνικό μας μήνυμα: ακούτε τις θειάδες, κάνει, ψυχολογικά, καλό!
Subscribe to:
Comments (Atom)
