Θείτσα, να δώσω λίγο καλουμπίτσα ακόμα;

Σύνθετα τα συναισθήματα πάλι αυτό το βράδυ. Όχι τίποτα ακραίες εναλλαγές τύπου αρχαίου δράματος αλλά να, όλο και κάτι θα σου χτυπήσει τη πόρτα για να διεκδικήσει τη προσοχή σου.Αυτό που μ'απασχολεί τελευταίως είναι τα αισθήματα μου για μια... κοπέλα (όχι, δε θα κάνω τη διαφορά δης ταημ).

Το περίεργο της υποθέσεως είναι ότι με τις πολιτικές μου σκέψεις ασχολούμαι κατά κόρον εσχάτως, τι δουλειά έχει "αυτή" στη παρέα μου; Μ'ενα μειδίαμα, ω συ γαλήνιε αναγνώστα, θα ανατείνεις ότι τι κάνει νιαου νιαου στα κεραμύδια. Μα εγώ θα βροντήξω το χέρι μου στο τραπέζι και θα ανταπαντήσω σθεναρά: " Όχι, αυτό δε παίζει!!"

Ναι μεν έχουμε προιστορία με αλλοπρόσαλους χαρακτήρες, εδώ τώρα κινδυνεύουμε να κάνουμε ρεκόρ. Με το κοριτσι αυτό υπάρχει επικοινωνία επιπέδου τσίου, επαφή αούα και διάλογος τσιουάουα. Να σου όμως ο δικός σου, παρόλα αυτά, όλο να κάνει σκέψεις ρομαντικής τεχνοτροπίας και φιλόδοξα πρότζεκτ σφιχταγκαλίσματος μετά λέξεων γλυκών όπως αρμόζει σε κάθε ζεν πρεμιέ που σέβεται το στάτους κβό της φρεσκό-καταχτημένης περιόχης του...

Και όλα αυτά, σκέψεις, όνειρα σχεδόν που κάθε φορά λέω πως τουλάχιστον θα διεκδικήσω να τα εκφράσω στην υπόλογη της όλης κατάστασης και κάθε φορά όλο και μια αρνητική ενισχύση (που μαθαίναμε και στη Ψυχολογία) εμφανίζεται και τότε λέω:
"Μαζέψου μαλάκα, θα ξεφτυλιστείς!"

Και να συνεχίζω εγώ το χαβά μου, να πετώ στους αιθέρες το χαρταετό μου, να αμολάω καλουμπίτσα και στη συνέχεια, γρήγορα να προσπαθώ να τη μαζεύω για να μή πέσει και με πλακώσει κιόλας. Εχει φτάσει βλέπετε σε μέγα υψος μέχρι τώρα ο συγκεκριμένος, μιας και μιλάμε για κανα 2-3 χρονάκια που ο καψερός ρωτώ και γι'αλλες περιπτώσεις τα στοιχεία του συμπαντος να λάβω απαντήσεις (έχουμε διαβάσει και Κοέλο ρε παιδί μου) και ή δε σκαμπάζω γρί από συμπαντοερμηνευτική ή το σύμπαν , φύσει ευγενές γάρ, κρατά άκρα σιωπή για να μή με κακοκαρδίσει.

Γκίνια ρε γαμώτο και εγώ, που πάω και πέφτω. Δε γίνεται να μ'αρέσουν κορίτσια που να τους αρέσω επίσης; Α, και όχι απλά να τους αρέσω αλλά και να το δείχνουν κιόλας, γιατί αν είναι να ανοιχτώ εγώ, όπως καταλάβατε, χαιρετίσματα στις φασκομηλιές. Πολλά ζητώ; Όχι, και είμαι πεπεισμένος επ'αυτού. Τόσους και τόσους βλέπω γύρω μου που και ντροπαλοί είναι και δε ξέρουν συχνά να ανοίξουν το στόμα τους, εγώ θα φάω τη πατάτα; Και επιτέλους αυτός ο γυναικείος πληθυσμός, ο μανιασμάνος για φλέρτ, ο απεγνωσμένος για αρσενικά αρώματα και περιπέτεια, που στα κομμάτια είναι κρυμμένος; Μάλλον μου φαίνεται πως και εκεί θα ισχύουν οι κλασσικές ελληνικές παθογένειες: κάποια κλίκα εκ των έσω προωθεί "τους δικούς" της και τους υπόλοιπους μας έχουν στην απέξω. Ρε που θα πάει, κάποια στιγμή το δίκαιο θα θριαμβεύσει κι εκεί και τότε τα καλά μπακούρια θα βρούμε τη θέση που μας αξίζει. Κυριε ελέησον, αμην.

Επειδή όμως αυτός ο καιρός γαρ μη εγγύς, βύρα τις άγκυρες και όρτσα τον αετό σου καπετάνιο! Και μη στεναχωριέσαι, υπάρχουν... και χειρότερα (που λένε στάνταρ και οι θειάδες στο άκουσμα άσχημων νέων)

Ιδού λοιπόν και το κοινωνικό μας μήνυμα: ακούτε τις θειάδες, κάνει, ψυχολογικά, καλό!